Het is vrijdagavond, half zeven 's avonds. De school is uit, de eerste paar biertjes zijn alweer naar binnen en het weekend is begonnen. Ik loop richting het busstation. Daar kom ik erachter dat ik nog een kwartier moet wachten. Ik haal bij de kiosk nog maar een biertje voor straks in de bus. Ik plof neer op een bank in een bushokje, steek een peuk op, pak mijn telefoon en SMS een vriend om te vragen wat de plannen voor vanavond zijn. De bus komt, ik stap in en ga op de achterbank zitten. Het duurt nog geen 5 minuten of ik lig al te slapen. Na een halfuurtje word ik wakker vanwege een vervelend geluid. Na een paar seconden heb ik door dat het mijn eigen telefoon is die me wakker maakt. Ik neem op en de stem aan de andere kant groet me. Beleefd groet ik terug en hoor daarna aan wat de plannen voor die avond zijn. Film kijken, bier is al geregeld. Ik moet alleen wat chips meenemen. Dat moet te doen zijn. Ik hang op en open mijn biertje.
Eindelijk zijn we bij mijn halte. Ik stap uit en 2 minuten later stap ik mijn huis binnen.
Ik gooi wat patat in het frituurvet, zet de mayonaise vast op tafel, zet de TV aan en zap wat langs de kanalen. Ik kom weer eens een leuke clip tegen, interessante vrouwen, interessante filmtechniek ook. De telefoon gaat. Een vriend die wil weten wat er vanavond gebeurt. Ik begrijp zijn nieuwsgierigheid. Ik heb er zelf ook wel eens last van. Ik spreek af dat ik hem vanavond op kom halen voordat ik weg ga. Mijn eten is klaar. Ik pak een stripboek en begin te lezen terwijl ik de gefrituurde aardappelstaafjes naar binnen werk. Aangezien mijn honger verdwenen is, samen met het grootste gedeelte van mijn eten, ga ik van tafel en loop de trap op naar mijn kamer. Ik wil muziek. Eén vingerbeweging is genoeg om mijn stereo dat te laten snappen. De boxen schreeuwen het uit, de mooiste klanken vullen mijn kamer, ik zak onderuit op mijn bank en geniet van het niks doen. Ik zou het uren vol kunnen houden. En mijn vrienden maar zeggen dat ik geen uithoudingsvermogen heb. Onzin.
Opnieuw rinkelt mijn telefoon. Iemand vraagt of ik met hem wil ruilen van werktijden. Hij morgenochtend om 6 uur. Dan mag ik de aankomende woensdag vanaf 5 uur. Ontzettend blij met dit aanbod zeg ik hem dat het goed is, maar dat ik er alleen mee instem omdat hij het is. Ophangen. Zo geregeld, ik hoef morgen niet zo vroeg mijn bed uit, ideaal. Op dat moment realiseer ik me dat de supermarkt snel zal sluiten en ik moet nog chips hebben. Ik spring op mijn fiets en rijd de caissières tegemoet. Eenmaal daar pluk ik wat zakken chips uit het rek en pak een fles wijn mee. Afrekenen en de blonde caissière trakteren op de 3 cent wisselgeld. Ze zegt dat ze dankbaar is, ik vermoed een leugen. Ik rijd nog even langs huis om te zeggen dat ik ergens een film ga kijken onder het genot van een glas cola.
De vriend die ik zou ophalen woont dichtbij. Ik zet mijn fiets op het pad en bel aan. De deur wordt opengedaan, een te verwachten reactie op mijn bellen. Ik hoor mijn vriend mompelen dat hij alleen thuis is. Volgens hem zou er bier in de koelkast staan. Ik controleer het en maak van de gelegenheid gebruik om er maar een te pakken. We zijn nog vroeg dus haasten is niet nodig. Ik ga op de bank zitten en steek een peuk op. Na een half uur ouwehoeren beslissen we om maar te gaan. We zitten nog geen drieëntwintig seconden op de fiets of mijn mobiel maakt weer lawaai. De vriend waar we heengaan wil weten hoe laat ik van plan was te komen. Nu dus. Na 10 minuten fietsen komen we daar aan. Eenmaal binnen ga ik tussen de rest zitten. Krijg een biertje in mijn handen gedrukt. We praten wat, lachen om elkaar zoals dat hoort als vrienden onder elkaar en maar bier drinken. De eerste film gaat erin, gevolgd door een tweede. Als de films zijn afgelopen, openen we nog een paar biertjes om het krat maar leeg te maken. Nog een laatste peuk en iedereen verspreid zich en gaat richting het huis waar ze thuis horen. Ik vanzelfsprekend naar het mijne.
Dezelfde dag, maar uren later word ik weer wakker. Mijn wekker denkt dat het half twee in de middag is. Mijn telefoon bevestigd zijn theorie. Eerst ga ik douchen.,Vervolgens werk ik wat yoghurt naar binnen om het aanbreken van een nieuwe dag te celebreren. De rest van de dag breng ik door achter de computer en op de bank. Ik beantwoord een SMS-je. Ik luister muziek. Mijn zus zingt vrolijk mee, ongevraagd. Ik vertel haar dat ze aan Idols mee moet doen, zodat mensen die er verstand van schijnen te hebben haar afkraken en dat ze dan eindelijk geloofd dat haar kwaliteiten niet op het vocale gebied liggen. De telefoon gaat, dus ik onderbreek de ruzie met mijn zus. Een gesprek van een nutteloze aard volgt. Of ik vanavond naar de kroeg kom. Uiteraard kom ik.
Later die dag stap ik dan dus ook de kroeg in. Beladen met geld en sigaretten, wetend dat ik die bezittingen na enkele uren kwijt zal zijn. Iedereen is er weer. Het is een goede avond. Gezellig en het bier is in grote getale aanwezig. Ik heb het goed naar mijn zin. Ik probeer een vrijgezelle vriend aan de vrouw te krijgen. Hij zegt dat het niet hoeft, hij heeft al bier. Ik wens hem een prettige avond en pak mijn eigen biertje en loop naar een andere hoek. Daar plezier maken. Zo gaat dat enkele uren door. Totdat het moment daar is. Ik sta zonder bier, zonder geld, zonder sigaretten en kom erachter dat ik ook aardig aangeschoten ben. Ik schreeuw tegen iedereen dat ik weg ga, schud wat handen, knuffel een vriendin en loop dan naar buiten. Daar weet ik van iemand een peuk in te krijgen. Ik pak mijn sleutel en open het slot. Althans, dat probeer ik. Na een minuut of twee komt er een jongen aangelopen en vraagt wat ik aan het doen ben. Ik maak hem duidelijk dat ik mijn fiets van het slot probeer te krijgen.
Hij gaf een waardevolle tip. Namelijk om dan ook daadwerkelijk mijn fiets te proberen en niet die van hem. Hij zegt dat ik dronken ben. Ik vraag waarom hij dat denkt. Hij fietst weg. Ik zoek mijn eigen fiets en het slot gaat aanmerkelijk sneller open. Met een sierlijke sprong beland ik op het zadel, waarna ik vervolgens wankel en op mijn bek ga. Mijn peuk valt in een plas. Ik krabbel scheldend overeind en probeer nogmaals mijn ijzeren paard te bestijgen. Het lukt en langzaam fiets ik naar huis. Ik ga naar binnen en kruip de trap op. Ik ga op bed liggen. Stuur een SMS-je naar mijn vriendin dat het weekend leuk was en dat ik haar mis. Ik val in slaap met mijn kleren aan.
De volgende ochtend word ik wakker van het geschreeuw van mijn moeder. Ik hoor de bekende argumenten van " 's avonds een vent, 's ochtends een vent." Mijn visie daarop is geheel anders, maar wetend dat ik problemen krijg als ik die visie daadwerkelijk toepas op mijn leven sta ik op. Ik wissel van kleren. Stop mijn hoofd onder de kraan. Pak een rol pepermunt en stap achter in de auto. Mijn vader rijdt. Tien minuten later zit ik op een houten bank in een kerk. Wetend dat het nog geen 10 uur is en het hebben van hoofdpijn doet mij concluderen dat ik daar nu niet moet zijn. Op bed. Dat zou stukken beter voor me zijn.
De dominee beweert dat wij geen tijd vrijmaken voor God. Hoe durft hij dat te zeggen als heel de kerk vol zit. Ongeïnteresseerd hoor ik het hele verhaal aan. Wij kiezen niet voor God, maar voor andere dingen. Wij zijn ondankbaar. God laat ons leven en geeft ons alles en wij negeren hem. Als hij op de deur klopt doen we niet open.
Ik zucht en ben blij als de beschuldigingen zijn afgelopen. Zo snel ik thuis ben SMS ik een vriend of hij vanavond langskomt. Terwijl de kater mij nog steeds in zijn klauwen houdt val ik in slaap.
