Na 19 jaar trouwe dienst bij aannemersbedrijf de Groot werd ik gedwongen te stoppen met mijn werk. Het was lichamelijk zwaar werk geweest en mijn rug had het niet langer volgehouden. Ik heb een vrouw en vier nog jonge kinderen. Het is nu drie jaar geleden sinds ik voor het laatst gewerkt heb. Lange tijd heb ik me machteloos gevoeld. Ik had mijn rug verpest, nu kon ik niets meer. Ik was een zwakkeling. Een niksnut. Niemand had nu nog iets aan mij. Mijn kinderen hadden te lijden onder mijn problemen, want de WAO was voor ons niet genoeg om normaal van te leven. Ik sloot me vaak op in onze slaapkamer, daar kon ik alleen zijn en hoefde ik me voor niemand te schamen. Eigenlijk ontliep ik mijn kinderen, want ik voelde me een waardeloze vader. Slapen deed ik veel, soms keek ik wat tv. Mijn vrouw Natalie kreeg een aanbod van een gemeentelid om eens in de week te helpen in het huishouden. Kon ze mooi wat geld bijverdienen. Ze vond het vreselijk, maar ze heeft nooit geklaagd.
Vorige week is er iets gebeurd.
Natalie en ik kregen visite. De vrouw bij wie Natalie eens in de week werkt kwam ’s avonds koffie drinken. Ik houd er meestal niet van, want bij deze bezoekjes is het de gewoonte om te vertellen wat je overdag doet. Ik doe niks. Dit keer was het weer zo. De vrouw vroeg hoe het met ons ging, wat we allemaal deden tegenwoordig. Natalie vertelde van alles over ons. Ik voelde me naakt. Waarom moest ze alles vertellen? Maar toen gebeurde het. De vrouw vroeg of we met haar wilden bidden. Ze zei dat God ons zou willen helpen als we erom vroegen. Ik voelde me eerst niet op mijn gemak, dit was ik niet gewend. Maar toch hebben we die avond gebeden. Ik hoefde niets te zeggen, de vrouw leek alles te weten. Het klinkt raar, maar ik voelde me voor het eerst sinds een lange tijd niet zo heel machteloos meer.
De volgende dag was ik vroeg opgestaan, ik voelde me fit. Ik heb samen met Natalie en de kinderen ontbeten. Terwijl Natalie na het ontbijt de kinderen naar school bracht las ik de krant. Op de vierde pagina vielen mijn ogen op een advertentie. Gezocht: conciërge m/v aan de scholengemeenschap te Utrecht. Geen flauw idee waarom, maar ik voelde me aangesproken. Dit was het, dit kon ik doen! Mijn oom was conciërge geweest, ik wist wat het inhield. Meteen heb ik gereageerd op de advertentie, een week later moest ik op gesprek komen in Utrecht.
Aangezien we geen auto meer hebben, moest ik met de trein naar Utrecht. De 6074 NS van 13:10 om precies te zijn. Ik zou dan om 14:00 in Utrecht zijn. Had ik allemaal precies opgezocht, want ik wilde zeker van mijn zaak zijn. Het was 3 minuten lopen naar het station en ik had nog een kwartier voordat de trein zou vertrekken, maar ik voelde me onzeker. Wat nou als de trein vertraging zou hebben en ik te laat zou komen? Of als ik niet zou weten hoe ik over moest stappen? Of als ik de school niet op tijd kon vinden? Toen moest ik aan de vrouw denken die met ons gebeden had. Zij had vertrouwd op God. Ik had toen iets geleerd en ik bedacht me dat ik er nu gebruik van kon maken. Ik sloot mijn ogen en bad tot God. ‘Heer, ik heb u nodig. Nu meer dan ooit. Ik voel me onzeker, maar wilt U bij me zijn? De toekomst van mijn gezin hangt af van deze dag, wilt U me helpen en beschermen vandaag?’ Tijdens dit gebed voelde ik me helemaal rustig worden. Ik ben nog even doorgegaan met bidden. Toen ik mijn ogen open deed schrok ik. Het was al laat! Ik was zo verzonken geweest in mijn gebed, dat ik nu nog maar 2 minuten had! Ik moest de deur nog achter me op slot doen en ik had nog geen kaartje gekocht!! Zo snel als mijn benen me toe lieten ben ik naar het station gerend. Voordat ik om de hoek van het station was, klonk het fluitje. Ik rende de hoek om en….daar reed de trein weg. Ik was te laat. Ik had het verpest. In een gehucht als dit kwam de trein maar één keer in het uur. Gefrustreerd trapte ik een platgetrapt sigarettendoosje weg en draaide me om. Ik liep het perron weer af. Chagrijnig. Boos. Woedend! Niet op de conducteur of op de trein, nee op God! Waarom heeft Hij dit laten gebeuren? Was dit nou Zijn antwoord op mijn gebed?! Hoe kon Hij me zo ontzettend laten stikken, terwijl mijn gezin mij juist zo nodig heeft!?! Steeds sneller begon ik te lopen, tot ik rennend bij de voordeur kwam. Ik zou God nooit vergeven voor wat Hij vandaag had gedaan…
De volgende dag ging ik er weer op tijd uit om met mijn kinderen te ontbijten. God 
had mijn gezin dan misschien vergeten, maar ik niet. Ik wilde er vanaf nu weer voor ze zijn. Terwijl Natalie na het ontbijt de kinderen naar school bracht las ik de krant. Op de voorkant was een grote puinhoop te zien. De titel loog er niet om: Trein omgekanteld 178 doden. Ik kreeg een naar gevoel in mijn buik en las verder. Gisterenmiddag omstreeks half twee is er een trein ontspoord en omgekanteld in de buurt van Houten. Wegens hoge snelheid vlak voor het ongeval zijn de gevolgen catastrofaal. Mijn hart bonkte in mijn keel, ik kreeg haast geen adem. Ging mijn trein ook langs Houten? Mijn ogen schoten door de tekst en daar stond het: Het betreft de intercity 6074 NS die op weg was naar Utrecht Centraal. Dit was mijn trein. De trein waar ik in was gestapt als ik niet tot God had gebeden. Ik had God verteld dat mijn gezin me nodig had en Hem gevraagd mij te beschermen. Hij had mijn gebed gehoord... en beantwoord.
Hoe onpeilbaar is toch Gods rijkdom, wijsheid en kennis! Hoe ondoorgrondelijk zijn Zijn beslissingen, hoe onnaspeurlijk Zijn wegen! Romeinen 11 vers 33 GNB.
Als je met een eerlijk hart bidt naar God, dan verhoort Hij je gebed. Daar mag je op vertrouwen. Dit hoeft dus niet te betekenen dat je meteen krijgt wat jij voor ogen had. Want wie weet er nou beter wat er goed voor jou is dan God?? De man in dit verhaal kwam er achter wat God Zijn bedoeling was geweest. Dit gebeurt lang niet altijd. Vertrouw op Hem, ook als je niet begrijpt wat Hij doet. Dan zal je alles krijgen wat je nodig hebt.
