|
Geschreven door Margriet
|
|
Er zijn van die dingen waar je nooit tijd voor vrij wilt maken, maar die –tijd of geen tijd- toch moeten gebeuren. Als je ze dan achter de rug hebt, blijkt het nog niet eens zo’n tijdverspilling te zijn geweest.
Zo moest ik de hond uitlaten. Het punt waarbij ik het niet meer verder voor me uit kon schuiven was bereikt: de hond zat zo te janken, dat ik me niet langer kon concentreren op mijn schoolwerk.
Ik stond op en liep naar de deur. Nieuwsgierig liep hij achter me aan en op het moment dat ik zijn riem in mijn handen pakte was hij zich niet meer bewust van het feit dat hij nog geen halve minuut geleden hard jankend naast me had gezeten.
Volledig op de automatische piloot en met mijn gedachten eigenlijk nog bij mijn schoolwerk begin ik aan ons standaard uitlaatrondje. Bij de stoeprand gaat hij keurig zitten en als ik ga lopen, dan volgt hij mij. Bij het bekende struikje begint hij te plassen, waarna hij zoals gewoonlijk snel doorloopt om zijn favoriete plekjes te besnuffelen.
Je zou maar een hond zijn… bedenk ik me. Wat voor een leven heb je dan? Heel de dag opgesloten zitten in een huis waar je als je geluk hebt net een rondje kunt rennen. Het grootste gedeelte van de dag slaap je en verder ben je aangewezen op je baasje. Je krijgt eten als hij er erg in heeft, je wordt uitgelaten als er tijd gemaakt is. O en als je geluk hebt krijg je ook nog een aantal varianten van piepende paarse krokodillen om in te bijten en achteraan te hollen. Wat een geluk.Terwijl ik in mijn hoofd het oppervlakkige leven van mijn hond aan het nagaan ben, trekt hij opeens hard aan de riem. Aangezien ik met mijn gedachten ergens anders was en onze hond er één van een aardig formaat is, kon ik hem maar nét houden. Net als ik me afvraag wat hem bezielde om zomaar opeens uit zijn patroon te vallen, zie ik in mijn ooghoek iets wegschieten. Een kat.
We vervolgen onze weg, die weer rustig lijkt te verlopen. Aan de slootkant zit een groepje eenden en ik bereid me voor op een volgende vluchtaanval van mijn hond. Gek genoeg loopt hij ze rustig voorbij en de eenden lijken hem ook niet op te merken. Op dit moment beland ik in een tweede gedachtestroom.
Wat is het dat mijn hond zo opeens uit zijn patroon deed schieten? De kat had het wel, maar de eenden niet. De kat voelde zelf ook aan dat hij moest maken dat hij weg kwam, terwijl de eenden zich van geen kwaad bewust waren. Is dit wat ze instinct noemen? Maar wat is instinct dan? Waar komt dat vandaan?
Ik hoor een aantal vogels tjilpen alsof ze een vogelsongfestival hebben georganiseerd. Hierdoor besef ik dat dit de eerste dag van het jaar is dat het zulk mooi weer is. Opeens zie ik dat de lente het aan het winnen is van de winter. Tussen de struiken zie ik krokussen opkomen en de bomen krijgen hun eerste groen weer. Dit alles geeft mij een heerlijk tevreden gevoel en ik lach naar de eerste fietser die voorbij komt. Ze lacht terug.
Waarom komen de krokussen zo plotseling overal opspringen? Ja natuurlijk, het is warmer weer en dat hebben ze nodig. Bovendien komt de lente er weer aan. Maar wat is dat eigenlijk: de lente die eraan komt? Wat is die plotselinge omslag in het klimaat? En wat nog het meest bijzondere is: waarom krijg ik hier een tevreden gevoel van?? Waar komt dat vandaan?
We zijn weer bij de stoeprand en de hond gaat netjes zitten. Als we overgestoken zijn orden ik alle gedachten die ik de laatste tien minuten gehad heb.
Waar het instinct van dieren vandaan komt? Waarom krokussen aan het einde van de winter de lente inluiden? Waarom mensen zich tevreden kunnen voelen over bepaalde gebeurtenissen of gedachten? Ik denk dat het komt doordat er ooit uit het niets een =KNAL= klonk, waarna alles miljoenen jaren de tijd nam om te ontwikkelen tot wat het nu is. Een hond met instinct, een bloembol die gaat groeien, het klimaat dat omslaat en de mensen met gevoelens. Alles is ontwikkeld.
Mijn mond glijdt in een scheve glimlach en ik trek de deur achter me dicht. 
U schiep de maan
voor het vaststellen van de feesten,
de zon weet
wanneer zij moet ondergaan.
Als u wilt dat het donker wordt,
dan valt de avond
en roeren de dieren zich in het struikgewas.
De leeuwen vragen u om voedsel,
brullend gaan ze op zoek naar prooi.
Komt de zon weer op,
dan trekken zij zich terug
en leggen zich neer in hun holen.
Dan gaat de mens aan de arbeid,
totdat de avond valt.
Heer, wat hebt u al niet gemaakt!
En zo wijs, zo kundig!
Heel de aarde is uw werk.
Psalm 104 vers 19 - 24
|
