|
‘Mensen Johan, …die kun je nooit vertrouwen.’ Hij herinnert zich zijn opa nog goed. Die arme man moet een rotleven gehad hebben.. alleen en totaal geen vertrouwen meer in mensen. Toen hij hoorde dat Johan een vriendin had, kwam hij met zijn waarschuwingen: ‘Er is er maar één Johan, die je echt kunt vertrouwen. En die Ene is God, de Maker van alle dingen. Niemand meer en niemand minder!’ Een week later was hij dood.
Toch triest, dat oude mensen zo verbitterd kunnen raken, omdat ze een aantal keer bedonderd zijn in hun leven. Met één ding was Johan het met zijn opa wel eens: er is maar één persoon die je echt kunt vertrouwen. Er verscheen een glimlach om zijn mond terwijl hij aan haar dacht… Hij zag haar voor het eerst in de kroeg waar hij met wat vrienden aan het drinken was. Glanzend bruine krullen vielen sierlijk langs haar fijne gezichtje naar beneden. Haar ogen glinsterden als heldere sterren. Ze had een goed figuur. Ronde borsten, strak buikje en mooie billen. Ze stond aan een tafeltje vrolijk te praten met haar vriendinnen. Later op de avond hadden ze even oogcontact, haar lieflijke lachje maakte hem warm van binnen. Later kwam hij haar nog een keer tegen toen hij met wat vrienden over de boulevard in Scheveningen liep. Ze hadden wat staan kletsen, maar gingen alweer snel uitelkaar. Die avond leerde hij haar pas echt kennen. Johan was ‘s avonds in Hollywood, een discotheek in Rotterdam. Hij stuiterde wat door de zaal toen iemand hem een duwtje gaf.
‘Jij was vanmiddag toch ook in Scheveningen? Jij bent toch Johan?’
‘Ja klopt. Hoe heette jij ook alweer?’ zei hij, terwijl hij het donders goed wist.
‘Mariska. Ben je hier alleen?’
‘Nee, er lopen hier ergens ook wat vrienden rond, maar ben ze effe kwijt.’
‘Ja, ik ken ‘t, ik ben nu eigenlijk ook op zoek naar een vriendin. Maarjah, dan dans ik nu wel met jou!’
Hij lachte. Maar hij deed het graag. Ze danste goed, heel haar lichaam deed mee. Ze zag er goed uit. Ze dansten zo een half uurtje.
‘Ik ben moe. Zullen we effe in de chillout wat drinken?’ vroeg ze.
‘Ja is goed.’
Even later zitten ze in het donker gezellig te kletsen met een Tequila Sunrise in de hand. Het ging over van alles en nog wat. Ze dronken en ze lachten. Johan genoot van de nacht.
‘Héé Mariska! Dus hier zit je heel de tijd? Kom op we gaan. Iedereen wacht op je.’
‘Ja ja, ik kom eraan, 5 minuutjes nog.’
‘En niet langer anders sleep ik je weg.’
‘Ga nu maar, ik kom er aan!’
‘Goeie vriendin?’ vroeg Johan met een grijns op z’n gezicht.
‘Dat wel, maar een bemoeial.’
‘Dat is meisjeseigen.’
Ze sloeg hem op zijn been en liet haar hand daar rusten. Ze leunde naar voren en kuste hem. Ze keken elkaar aan. Voor een minuut of twee lieten ze hun tongen vrijspel.
‘Ik moet gaan. Sorry.’
‘Geeft niet, ik heb ’t nu ook al naar m’n zin gehad.’
Ze gaf hem haar nummer.
‘Bel me. Doeg!’
Haar lippen drukten nog even zacht tegen die van hem en ze liep weg. Johan bleef zitten en staarde haar na.
‘Daar zit ie, Ed!’
Jack en Eddy kwamen aangelopen, zijn vrienden.
‘Zit je hier al de hele tijd alleen als een junk voor je uit te staren?’
‘Ha, die drug die ik net had zou ik altijd wel willen.’ Lachte Johan. Tijdens de lessen die maandag waren zijn gedachten bij Mariska. Hij belde haar ’s avonds en ze besloten elkaar komend weekend weer te zien. Vanaf dat moment groeide er iets tussen hen. Ze leerden elkaar kennen, hadden plezier samen. Johan had wel meisjes gehad, maar echt verliefd was hij nooit. Maar dit, dit klikte gewoon. In het weekend stappen met vrienden, uit eten, bioscoopbezoekjes. Of gewoon thuis op de bank gezellig knuffelen en wat zoenen. De vakantie brak aan en ze zagen elkaar nu veel vaker. Johan zou voor drie weken naar Griekenland gaan. Maar ze hadden nog twee weken voordat hij zou inchecken op Schiphol. Twee weken voordat hij van haar weg zou vliegen. Twee weken die ze optimaal wilden benutten, want straks… drie weken zonder elkaar. De gedachte stond Johan niet aan. Ze hadden nu zo’n vijf maanden wat, maar ze zagen elkaar elke week wel een paar keer. Maarjah, die vakantie had hij nu eenmaal gepland en met zijn vrienden op ’t strand biertjes drinken was ook wel een leuk vooruitzicht. Ze waren bij Johan thuis. Zijn ouders waren gisteren voor een week naar Barcelona vertrokken. ’s Middags hadden ze op een terrasje gezeten en ze waren uit eten geweest. Ze zaten achter het huis in de tuin. In de schemering van de zon begonnen ze te zoenen. De plastic tuinstoel was verre van comfortabel en dat deed het verliefde paar naar binnen verhuizen. Ze belandden op de broeierige kamer van Johan waar ze hun spel vervolgden. Haar tong danste sensueel met die van hem. Rustige muziek begeleidde de handen van Johan over haar lichaam. Zijn lippen kusten liefelijk haar hals. Kledingstukken belanden naast het bed. Ze was als een zoete appel die er om smeekte geplukt te worden. Hij was vol liefde en was klaar om haar die te schenken. Als de dag plaats maakte voor de nacht, maakte hun maagdelijkheid plaats voor de passie. Ze keken elkaar in de ogen en zagen het vuur branden. Hij liet zijn lippen zachtjes neerkomen op die van haar. Langzaam drong hij binnen op een plek waar niemand ooit eerder was geweest. Haar benen sloegen zich om hem heen. Haar handen klemden zich stevig vast op zijn rug. Zachtjes kreunde ze. Hij stond voor Gate D9, z’n rugzak op de grond. Ze keken elkaar in de ogen.
‘Ik ga je missen schat.’ Zei Mariska.
‘Ik jou niet, denk ik.’ zei hij met een grijns. Ze lachten.
‘Nee, ik zal je zeker wel missen, ga anders mee op Jackie’s ticket.’
Johan kreeg een duw van Jackie.
‘Nee, gaan jullie maar. Maar wel bellen, hé?’
‘Tuurlijk.’
Ze omhelsden elkaar en bleven zo even kort staan.
‘Ik hou van je.’ fluisterde hij in haar oor.
Ze keek hem aan en drukte hem nog steviger tegen zich aan. Ze kuste hem.
‘Ga maar, anders staan we hier over 3 weken nog.’
Een laatste kus en Johan liep weg.
‘Doei lieverd!’ zei hij.
‘Doeg.’ Even later zaten ze in de lucht. Op weg naar het warme Griekenland.
‘En?’ vroeg Jackie. ‘Begon die van jou ook nog te zeuren dat je niet moest vreemdgaan daar?’
‘Nee, hebben we ’t niet over gehad. Maarjah, ik was ’t ook niet van plan ofzo. Ik vind haar gewoon super. Ik hoef niemand anders. Ik denk dat ze dat ook wel weet en me gewoon vertrouwt.’ antwoordde Johan.
‘Ideaal dan, ik heb echt tien keer moeten uitleggen dat ik niet naar andere naar andere meisjes zal kijken.’
‘Hé, je mag toch zeker wel kijken? Je bent wel gewoon een gozer hoor!’ Ze lachten.
De vakantie was geweldig. Relaxen in het hotel. Bruinbakken op het strand. ’s Avonds lekker stappen. Lekker eten. De biertjes waren ook goed te doen. Enige minpuntje was dat Johan zijn telefoon verloor aan het eind van de tweede week. Nu moest hij zelfs haar stem missen. Johan zat bij z’n vader in de auto. Hij was een half uur geleden geland. De MacDrive zorgde voor een gezonde avondmaaltijd. Thuis had hij even gedoucht en daarna haar geprobeerd te bellen.
‘U bent verbonden met de mailbox van nul-zes-één-vier…’
‘Klote voicemail!’ zei hij tegen zichzelf.
Johan stapte op de metro om naar haar toe te gaan. Het was maar een kwartiertje naar haar halte. Ze hoefde niet te werken en haar vriendinnen waren op vakantie wist hij. Ze zal dus wel gewoon thuis zijn. Alleen thuis, want haar ouders zijn naar Frankrijk. Hij had een sleutel van haar huis. Haar slaapkamer zit op de bovenste verdieping van het huis en ze hoorde de bel vaak niet. Hij hoorde van boven geluid komen toen hij zijn voet over de drempel zetten. Hij zal haar verrassen. Ze zal hem in z’n armen vallen.
Johan zag het al helemaal voor zich. Het zou een ideale avond worden nu ze weer samen waren. Toen hij de trap naar haar kamer opliep werd het stil op haar kamer.
Met het opendoen van de deur viel zijn droombeeld van zojuist in duizenden stukjes uit elkaar. Mariska naakt op bed. Met onder haar een jongen van een jaar of 20 die net zo gekleed was als Mariska op dat moment.
‘Wie is dat?’ vroeg de jongen.
‘Wat doe je, Mariska?’ vroeg Johan. ‘Nee, geef liever maar geen antwoord. Ik was er voor je, ik gaf me aan je. Ik dacht dat ik wat voor je betekende?’
‘Dat doe je ook, Jo!’
‘Oh, en waaruit blijkt dat?’ Het was een aantal weken later, toen zijn woede was veranderd in een leegte, dat hij weer aan zijn opa dacht. ‘Mensen Johan, …die kun je nooit vertrouwen. Er is er maar één, die je echt kunt vertrouwen. En die Ene is God, de Maker van alle dingen.’ De woorden bleven in zijn hoofd rondgaan. ‘…..er is er maar één….. die Ene is God…..’ Was zijn opa dan toch niet zo verbitterd en alleen als hij dacht? Deuteronomium 32 vers 4
Hij is een rots, hij staat voor recht;
alles wat hij doet is volmaakt.
Trouw is God, rechtvaardig en zuiver,
in hem is geen spoor van kwaad.
|
