|
Huilend komt Bart thuis en gooit zijn tas in de hoek. Hij rent de trap op een smijt de deur met een harde klap achter zich dicht. Hij laat zich op zijn bed vallen en begint nog harder te huilen. Dan gaat de deur opeens opeens en komt zijn moeder naast hem op zijn bed zitten. “Wat is er gebeurd?” vraagt ze bezorgd terwijl ze Bart een aai over zijn bol geeft. Met rode ogen kijkt Bart naar zijn moeder. “Iedereen was weer gemeen tegen me; ik mocht niet meespelen en ze zeiden allemaal gemene dingen tegen me”, kan Bart er met een geknepen stem uitkrijgen. Moeder zucht, dit is niet de eerste keer dat Bart huilend thuis kwam omdat de andere kinderen hem buitensloten. “Echt iets voor kinderen om iemand buiten te sluiten, die kunnen zo gemeen zijn”, denkt ze. “Ik ben naar de ouderavond hoor!” roept moeder naar boven terwijl ze deur achter zich dichttrekt. Zijn vader heeft Bart nog eens goed getroost toen hij thuiskwam en nu zat Bart weer rustig te spelen op zijn kamer. Ze stapt in de auto en rijdt naar de school van de Bart. Daar zal ze eens even een woordje hebben met de meester van Bart en kan ze misschien nog één van de ouders van die gemene kinderen spreken. Ze weet namelijk wel welke kinderen Bart pesten. Ze stapt de auto uit en ziet al een paar ouders richting de school lopen. “Hoi!”, zegt ze vrolijk. Één van de ouders kijkt even snel op maar wanneer hij haar ziet betrekt zijn gezicht en loopt hij hard door. “Wat raar, keek hij nou net de andere kant op? Waarschijnlijk zag hij niet dat ik het was”, denkt ze bij zichzelf. Om de beurt mogen de ouders naar binnen om met de meester te praten. Hee, daar is Piet. Piet gaat bij een groepje met andere ouders staan waar iedereen koffie staat te drinken. Ze staat op en loopt naar het groepje ouders. Ze gaat bij het groepje ouders staan en zegt gedag tegen de ouders. Alleen kijkt niemand haar weer aan. Hee Piet, zegt ze. Hij kijkt haar boos aan en zwijgt. Huh, wat is er aan de hand? Opeens zegt één van de moeders in het groepje: “ Oh, dat is zij, de moeder van Bart. Onze kinderen zouden Bart pesten. Nou, volgens mij is hij gewoon een zielenpiet. Je zou je kind eens beter moeten opvoeden, dat hij niet zo snel gaat janken!” Verbijsterd kijkt moeder de ouders in het groepje aan, niet wetend wat ze moet zeggen. Ze kon altijd goed opschieten met de andere ouders. Het groepje loopt weg en laat moeder alleen achter die nog steeds niet weet wat ze moet doen. Als het haar beurt is om de meester te praten, wil ze eigenlijk niet meer naar binnen. Het blijkt dat de meester met de ouders heeft gepraat, hij had het ook opgemerkt dat Bart werd gepest en buitengesloten. Ze wenste nu bijna dat de meester niet met de ouders had gepraat; dan had ze net gezellig met de andere ouders koffie staan drinken. In de auto denkt ze nog eens over wat er net is gebeurd. Wat voelde dat verschrikkelijk hoe ze werd behandeld. Ze kon het altijd goed vinden met de ouders, en nu vinden ze me opeens een zielenpiet. Als alles koek en ei is, dan zijn ze wel aardig tegen me… Met een rotgevoel blijft ze nog een tijdje mijmeren. Dan moet ze opeens denken aan de preek van afgelopen zondag. Toen preekte de dominee nog over buitengesloten worden. Ze dacht dat dat vooral gebeurde bij kinderen, maar het gebeurt overal. Op school, op je werk, bij je familie. Opeens herinnert ze zich weer dat als je je eenzaam voelt op buitengesloten, dat je dan altijd mag bidden naar God. Wat maakt dat nou uit? Dan hoor je er nog steeds niet bij… ’s Avonds als ze in bed ligt en haar man al slaapt, begint ze met bidden. “Ik voel me buitengesloten HEER, en dat geeft een rotgevoel!” Opeens voelt ze een rust over zich komen en gaat zich beseffen: “Als je je eenzaam voelt of alleen mag je altijd bij God komen, Hij staat altijd voor je klaar en zal je nooit, maar dan ook nooit, in de steek laten! Wat maakt het me eigenlijk uit dat die ouders gemeen tegen me zijn, ik heb God. Ik mag altijd bij Hem komen en horen, door hem zal ik nooit buitengesloten worden.”
|
