|
Ik ben er altijd van overtuigd geweest dat een mens niet alleen hoort te zijn. Van kinds af aan was dit voor mij al duidelijk. Als ik alleen op het schoolplein stond, omdat mij werd verteld dat ik er niet bij hoorde, dat ik dik of raar was, deed dat pijn. Er is iemand nodig die je beschermd en die van je houdt, die je vast kan houden op z´n tijd, of iemand die er gewoon voor je is om je verhaal aan te horen. In mijn jeugd had ik mijn ouders nog (en hier zou ik altijd op terug kunnen blijven vallen), die deze taak op zich konden nemen, maar op den duur moet je op je eigen benen staan. Ik in mijn eentje tegen de wereld. Een wereld die prachtig kan zijn, maar ook wreed. Een wereld vol hoogtepunten, maar ook verleidingen en dieptepunten. Een wereld waarin jouw identiteit vorm moet gaan krijgen. Maar waar moet je die in zoeken? Wat geeft de blijvende bevestiging dat je er mag zijn, dat het er toe doet dat jij hier bent? Ik heb lang gedacht dat een relatie of vriendschappen de oplossing voor al deze problemen zouden zijn. Mensen die je geweldig vinden, om je lachen, naar je luisteren, die trots of je zijn en jij op hun. Mensen die je bevestigen. Het geeft je voldoening. Maar ik ben er achter gekomen dat het niet goed was om hierin mijn identiteit te zoeken. Want wat als je ruzie krijgt of zij het ineens niet meer zo goed met jou kunnen vinden? Stort je wereld dan in? Want wie ben je zonder hen? Ik vond het niet in school, ik vond het niet in mijn werk. Ik vond het niet bij God. Want hoe werkt dat? Een identiteit krijgen van God? Moest ik dan alles opgeven? Alles wat ik leuk vond laten schieten? Ik vond het moeilijk. En ik vind dit nog steeds. Maar ik vind er wel langzaam aan mijn weg in. Door alle jaren heen ben ik achter 1 ding gekomen. En dat is dat mijn leven enorm leeg en eenzaam voelt als ik het zonder God voor elkaar wil boksen. Al blijf ik nog vaak zat tegen Hem aan schoppen, Hij is iemand die mij blijvende bevestiging geeft in wie ik ben. Namelijk Zijn kind. Hij houdt van mij, ook al zou heel de wereld tegen je zijn. Wat je ook doet, hoe stom ook elke keer, Hij is er voor je en blijft bij je. Hij is de warme arm om je heen als je er helemaal doorheen zit. Hij is diegene die naar je luistert, ook al zie je Hem niet. We zijn hartstochtelijk op zoek om iemand te mogen zijn. En wat schreeuw je het vaak uit, wie ben ik nou? Hij weet als geen ander wat je zoekt, want Hij heeft jou gemaakt. Hij is jouw hemelse Vader en weet exact hoe je leven in elkaar zit. Je kan zo vaak teleurgesteld zijn in anderen. Vraag of God je wilt laten ervaren dat Hij echt van je houdt. Dat Hij diegene is waar je eigenlijk je hele leven al hartstochtelijk naar op zoek bent. Dat Hij je echt dat vertrouwen kan geven in Hem, zodat jij je in Zijn armen kan storten. Dat Hij je leert inzien hoeveel jij met je mee draagt. Dat je je niet een slachtoffer voelt van je eigen tekortkomingen, dingen die je niet hebt of dingen die je fout hebt gedaan. Maar dat je je gezien mag weten door Hem. Want Hij gelooft vaak veel sterker in jou, dan dat jij in jezelf gelooft. Hij kent je persoonlijk. Hij kent je teleurstellingen, je schuld en je schaamte. Geef het aan Hem. Vraag om hulp als je hier moeite mee hebt. Hij gaat met je mee, je hele leven door. Laat je omhelzen door Zijn liefde. Carlijn (met dank aan Arie de Rover)
|
