Christenen hebben de neiging om allemaal goede dingen te doen, lijkt het soms. Zo ook met goede doelen. Een flink aantal instellingen die iets goeds proberen te doen voor andere mensen hebben een christelijke achtergrond of zijn ooit christelijk begonnen.
Je kunt je gerust afvragen waarom. Waarom zou je je geld, waar je zo lang voor gespaard hebt of hard voor gewerkt hebt weggeven voor mensen die je helemaal niet kent? En hoe vaak krijg je er iets voor terug? Iedere maand een acceptgiro door de brievenbus is vaak het enige materiële “bedankje” wat je krijgt. Of je alsjeblieft nog wat meer wilt overmaken…
Het kan zoveel beter! Al dat zakgeld, kleedgeld of je salaris van je (bij)baantje heb je helemaal zelf verdiend. Daar heb je gewoon keihard recht op en jij bepaalt zelf wat je daar mee gaat doen. Uitgaan, de nieuwste mode aanschaffen, sigaretten, i-Pod, telefoon met abonnement… Het geld gaat al hard zat! Het is toch iedere keer weer net iets te laat als je zakgeld weer binnen is. Maar met al dat geld is het toch best goed leven. In de weekenden is het één groot feest, als je weer de kans krijgt om het geld flink uit te geven aan de belangrijke dingen in dit leven!! Zo van weekend tot weekend is het leven zo slecht nog niet, op de week er tussenin na dan. Tenminste, ook dan valt er nog genoeg lol te trappen.
Al weer een aantal maanden geleden overleed een bijzondere vrouw. De meeste volwassenen kenden haar heel goed. Ze was eigenlijk een soort BN-er, maar dan net ietsje anders dan de rest. Ze was één van die mensen die het met alles gewoon net iets anders deed. Majoor Boshardt, want zo heette ze, leefde vooral voor andere mensen. Haar doel was het helpen van andere mensen en dan met name de mensen die geen mobiele telefoon hebben en geen geld hebben om sigaretten, mooie kleren en laat staan een i-Pod te kopen. Mensen die geen zakgeld meer krijgen en geen of een heel klein salarisje hebben. Zwervers, verslaafden, gehandicapten, criminelen, kortom de mensen die het totaal niet hebben gemaakt in ons landje. Maar dat was niet waar Majoor Boshardt naar keek. Het ging haar niet om status, geld, carrière of de spullen die mensen hebben. Het ging haar om de mens die achter het uiterlijk zit. Daar zette zij haar leven voor in.
Zo zijn er nog een paar van die voorbeelden. Van die mensen die op de één of andere manier opvallen of opvielen door wat ze deden in hun leven. Neem Moeder Theresa. Ook zo’n vrouw die bijzonder opviel. Iemand die niet koos voor haar carrière, voor geld of de nieuwste gadgets, maar koos voor de losers! Of Pater Damiaan, een minder bekende man, die zijn bewust zijn leven op het spel zette en uiteindelijk ook gaf om het leven van leprapatiënten nog een beetje dragelijk te maken.
Gestoord? Niet helemaal fris in de bovenkamer? Te hard gevallen? Ze zijn duidelijk anders, want hoeveel mensen hebben er geleefd als Pater Damiaan en Moeder Theresa? Dat zijn er niet veel. Dit zijn de mensen waar documentaires van worden gemaakt of zelfs films. Dit zijn de mensen die je op het journaal terugziet als ze overleden zijn. Dit zijn de mensen die je verbazen. Dit zijn zeldzame mensen.
Maar misschien is dit wat te pessimistisch. Zijn er niet ook nu nog mensen die echt iets DOEN voor anderen? Misschien minder groots en duidelijk dan de Pater Damiaans en Moeder Theresas. Maar hé, begin bij jezelf en iedereen moet klein beginnen!
Lennard Voorberg ging naar Zuid-Afrika. Allereerst voor zichzelf, de mensen daar en de andere manier van leven. Na een aantal keren te zijn teruggekeerd naar Nederland zette hij alles in het werk om definitief naar Zuid-Afrika te emigreren. En hij begon te DOEN, in het klein. Na een eerste ontmoeting met een kansarme blanke vrouw, werd het idee geboren om een project op te starten om de kansarme blanken in Zuid-Afrika hulp te gaan bieden in de vorm van onderdak en het opnieuw klaarmaken voor de arbeidsmarkt. Juist de blanke mensen in Zuid-Afrika die in de problemen komen, hebben de hulp van anderen hard nodig omdat ze snel in de steek worden gelaten door hun familieleden. Wellicht een gevolg van ons westers individualisme…
Het project is Dagbreek genoemd, vanwege het aanbreken van een nieuwe dag en nieuwe kansen voor de mensen. Op een camping worden enkele huisjes gehuurd om de mensen onderdak te bieden. Overdag worden er met hen allerlei klusjes gedaan om geld te verdienen en hen weer stap-voor-stap voor te bereiden op een volledige baan. Ook Bijbelstudies en persoonlijke gesprekken maken deel uit van de hulp die wordt aangeboden.
Veel van Lennards vrije tijd gaat in dit project zitten. Hij helpt de mensen met het zoeken naar een baan, bedenkt mogelijke klusjes en onderzoekt mogelijkheden. Daarnaast draagt hij financieel bij om de mensen onderdak te bieden. Nog nooit zag ik hem zo gedreven en enthousiast over wat hij deed…
Ook nu weer de vraag: waarom? Lennard heeft een dik salaris voor Zuid-Afrikaanse begrippen en alle mogelijkheden om flink te feesten en een luxe leventje te leven. Mooie auto, iPhone, PSP, wat hij maar wil, hij zou het kunnen kopen. Maar Lennard koos voor iets anders. Lennard koos en kiest er nog iedere dag voor om zijn geld en zijn tijd in mensen te steken. Iedere keer weer mag hij mensen helpen en van hen houden. Iedere dag kiest hij ervoor om zijn dankbaarheid voor al zijn rijkdom aan God te laten zien door zijn rijkdom te delen met anderen, die het zo ontzettend hard nodig hebben!
Is dat niet precies wat Jezus bedoelde toen Hij zei: “Heb je naaste lief als jezelf” (Matteüs 22:39) en “zoals ik jullie heb liefgehad, zo moeten jullie elkaar liefhebben” (Johannes 13 vers 34)? Wat zou jij graag willen als je leprapatiënt, zwerver, junk, gehandicapte bent? Wat zou jij willen ontvangen, als je als uitbraaksel van de samenleving totaal afhankelijk bent van anderen?
Doneren of doen… Aan jou de keuze! Wanneer is jouw leven echt een feest?
