“Wat was er het eerst, de kip of het ei?” Deze metafoor kent iedereen wel en hij wordt dagelijks gebruikt in situaties waarbij van twee fenomenen niet helemaal duidelijk is welk van beide de oorzaak is, en welke het gevolg.
Eigenlijk heeft deze vraag een hoop te maken met het ontstaan van leven op aarde. Volgens de meeste evolutionisten was het ei er eerder, het DNA van een kip wordt bepaald voordat ze haar ei uitkruipt.
Volgens mensen die in de schepping geloven is het makkelijk: “de kip werd geschapen en die legde daarna een ei.”
Nou ja, er valt een hele discussie over te voeren en die eindigt dan meestal in een tweede discussie; of je in de schepping gelooft of niet. En die schepping is helemaal niet wetenschappelijk te onderbouwen, dus echte argumenten kun je nooit geven. Dan blijft het toch een kwestie van geloven… je kunt niemand overhalen op basis van gegronde argumenten. Toch…?
Het grappige is dat juist grote wetenschappers tot het besef zijn gekomen dat de schepping een goede verklaring van het ontstaan van de wereld is.
Dit volgende citaat komt van een wereldwijd erkende wetenschapper: Albert Einstein.
“Als dit universum in zijn miljoenvoudige orde en precisie het resultaat van een blind toeval zou zijn, dan is dat net zo geloofwaardig als wanneer een drukkerij explodeert en alle druklettertjes weer op de grond terecht komen in de voltooide en foutloze vorm van het woordenboek.”
Peter Scheele, de auteur van het boek Degeneratie, het einde van de evolutietheorie, noemt ‘degeneratie’ als het einde van de evolutietheorie. Het laat zien dat het idee van evolutie genetisch gezien precies het tegenovergestelde is van wat het lijkt te zijn, namelijk genetische verarming en degeneratie in plaats van een toename aan informatie in het DNA. Dat zou dus betekenen dat we uit een heleboel informatie zijn ontstaan en niet, zoals de evolutietheorie beweert, uit het niets zijn ontwikkeld tot de mensen die we nu zijn.
Natuurlijk zijn er nieuwe stromingen, zoals Intelligent Design, die de gaten opvullen die de evolutietheorie heeft. Maar moeten we nu persé een verklaring vinden voor het ontstaan van elk onderdeeltje van de wereld? Kunnen we er niet gewoon van genieten hoe goed alles in elkaar zit? Als je alleen al kijkt naar de processen die zich plaatsvinden je eigen lichaam, dan ben je toch verwonderd hoe slim dat allemaal in elkaar zit? Je had het zelf niet kunnen bedenken…
a) Einstein was deïst, niet een theïst en betoogt in het citaat niet per se het bestaan van een godheid, maar dat het universum niet door toeval ontstaan kan zijn. Er moet een onderliggende oorzaak zijn geweest, maar deze hoeft niet bovennatuurlijk te zijn.
b) Het boek van Scheele berust op de fout dat informatie in het genoom van een organisme niet kan toenemen. Elke dag vinden er deleties, inserties en recombinaties plaats bij de overdracht van genetische informatie van één generatie op de volgende. Dit leidt tot variatie in allelen binnen een populatie. Variatie leidt tot selectie, selectie leidt tot een toename in de allelfrequenties van nieuwe neutral of gunstige variaties en voilá: toenamen van informatie.
c) De laatste zin is het aloud bekend teleologische argument: het argument voor het bestaan van een schepper op basis van schijnbare perfect ontwerpen in organismen die een specifiek doel hebben. Dit negeert echter dat het feit er ook een heleboel slechte ontwerpen zijn (nervus laryngeus recurrens, om maar één van de vele voorbeelden te noemen).