|
De zon voelen door de stromende regen |
 |
 |
 |
|
Geschreven door Carlijn
|
|
Ik ben vrij vandaag en lig lekker op de bank. Onze kat is boven op me gekropen en vindt al snel een gemakkelijke slaap houding. Samen genieten we van de zonnestralen die door het raam naar binnen schijnen en ons lekker soezig maakt. Ik probeer te genieten van de rustmomenten, want morgen zal het hectische leven weer beginnen op mijn werk.
Ik werk als verpleegkundige in een ziekenhuis, met mensen met kanker. Het is dankbaar werk, maar soms mentaal zo zwaar…Je bouwt een band op, bewust of onbewust, met veel zieke mensen. Je ziet ze lijden, je ziet het verdriet, alle vechtlust, de hoop of juist de wanhoop. Je bent erbij wanneer ze het leven langzaam aan los moeten laten. Zo vaak zo ongewild. Je ziet de gezinnen die ze achterlaten en de liefde van deze familie voor hun dierbare. Je ziet mensen sterven, alleen, geen vriend of geliefde om zich heen die om ze geeft. Stil via de achterdeur verlaten ze het leven om nooit meer herinnerd te worden….
Hoeveel mensen zie ik wel niet, die boos zijn op een God waar ze hun hele leven nooit aan hebben gedacht of willen denken. Maar nu ze ziek zijn nemen ze het Hem erg kwalijk en is het des te meer een bevestiging dat ze niets met Hem te maken willen hebben. Ze zijn boos dat ze hun leven los moeten laten, maar tegelijk ook angstig, want houdt het dan echt op na de dood…? Het is een grote storm waar ze in zijn beland waar het moeilijk is uit te komen. Je zal denken, wat een deprimerend vak! Maar geloof me, er is ook zoveel liefde en levenslessen uit te halen. Wanneer ik iemand zie die zoveel rust kan vinden in het einde, die ondanks dat nog volop kan genieten van de kleine dingen om zich heen, die kan lachen en andere mensen kan troosten. Zelfs mensen die uitkijken naar het einde, omdat ze op weg zijn naar een nieuw begin. Mensen die de zon zien schijnen door de stromende regen heen. Elk mens dat ik de aarde zie verlaten doet me beseffen dat ik nog niet diegene ben die hoef te gaan. Dat ik degene ben die nog de kans heeft om wat van het leven te maken. Dat ik elke dag kan beslissen hoe ik omga met mijn pijn, met alle moeite. Elke dag ligt de keuze bij mij of ik wat van de dag wil maken en wil genieten van alles wat me weer gegeven word. Elke dag heb ik de keus, met of zonder een God leven, hoeveel ik ook te voorduren krijg….Elke dag krijg ik de keuze om ondanks de stromende regen mij door de zon te laten verwarmen… Zou jij het willen?
|
