|
Geschreven door Walter
|
|
Het is weer de tijd van het jaar waarin elke apotheker en drogist een topomzet draait. Duizenden potjes kalmeringsmiddelen, antidepressiva en Prozac vliegen de toonbank over evenals de zelfmasserende hoofdkussens, voedingsupplementen, energydrinks en antizweetzalfjes. Oorzaak: de examens staan weer voor de deur. Boeken zijn van achter naar voor uitgediept, formules uit het hoofd geleerd, verslagen zijn verslonden om maar dat papiertje te krijgen waarmee je in ieder geval verzekerd bent van een goede toekomst (túúrlijk........) Stel je voor dat je eindigt als boodschappenscanner (want van het vak van cassière valt allang niet meer te spreken) bij de Bas, Albert of buurtsuper. Of als aanhangsel op een vuilniswagen om vervolgens om de 100 meter van die wagen af te moeten springen om containers te legen......... je ligt eruit in deze maatschappij.
Nee, je mag je tegenwoordig pas gelukkig prijzen wanneer je minstens 2 doctorandustitels hebt veroverd. En in welke disciplines maakt dan niet uit, als er maar twee titels staan........... Ik dacht hieraan toen ik het volgende gedicht van wijlen Nel Benschop ergens las: Gij zat achter de tafel, Heer, ik zat er bevend voor
Ik moest bekennen: ‘k had veel harder kunnen werken
Gij zou het na het eerste antwoord zeker merken
Ik vreesde voor het resultaat, ik kwam er vast niet door. En naast U aan de tafel schreef Uw Zoon het protocol
Ik moest op zoveel vragen ’t antwoord schuldig blijven
En groter werd mijn angst, terwijl Hij zat te schrijven
Want er stond haast geen enk’le plus, van minnen stond het vol En toen ik wachtte op de uitslag wist ik: ’t is niet goed
Maar Jezus riep mij binnen, ‘k voelde m’n adem stokken
Ik was geslaagd! Niet door mijn eigen harde blokken:
Hij maakte van de minnen kruisjes met Zijn rode bloed.. Het maakt voor God niet uit of je IQ van 80 of 145 hebt, of je putjesschepper op zee of hoogleraar in de rechten bent. Uiteindelijk zakken we allemaal voor ons levensexamen. Gelukkig hebben we Jezus als examinator.....
|
