Ik zit nu hier al weer 6 ½ week in Walsdorf, net als vorig jaar. En ik moet er nog 2.  
In tegenstelling tot vorig jaar, toen ik slechts 4 weken in Walsdorf was, zie je nu steeds weer mensen komen en mensen gaan. Mensen die je liever ziet gaan dan terugkomen, maar ook mensen die je het liefst je hele leven bij je zou willen houden.
In het begin lach je nog om meisjes van 14 die tranen met tuiten huilen omdat hun vakantievriendjes hen gaan verlaten (en hen waarschijnlijk nooit meer terugzien, omdat zowel de jongen in zijn wanhopigheid en het meisje in haar verdriet dezelfde avond weer een andere vis aan de haak geslagen hebben. Troost zoeken schijnt dat te heten…).

Echter, later wanneer er mensen uit jou naaste werkomgeving vertrekken, mensen met wie je hebt gelachen, gehuild, gepraat, gebeden, gezongen, geleefd, piep je wel anders. Die mensen hebben een speciaal plekje in je hart en de eerste dag lijkt het of er een stukje van jezelf afsterft. Je voelt je beroerder dan ooit, je maag draait om, alle vlinders in je buik sterven een trieste dood. Je voelt je eenzaam.Gelukkig is er Eén die weet wat afscheid nemen ten diepste inhoudt. Hij verruilde zijn hemelse leven om op aarde als mens te worden geminacht, geslagen, bespot en uiteindelijk gedood. Hij weet wat het is, dus zou je dan niet naar Hem toegaan, wanneer je je alleen voelt, verschopt, in de steek gelaten……???