In deze periode van wild geraas en zachte paardevoetjes, kun je er als christen ook niet omheen: de Goedheiligman is weer in het land. Als klein kind deed je in de maand november altijd goed je best, omdat Sinterklaas er weer aankwam en je anders in de zak mee naar Spanje moest. Bij nader inzien heb ik het mezelf nooit vergeven dat ik in de pre-sinterklaasperiode altijd zo braaf was, ik bedoel een gratis jaartje Spanje is niet voor veel mensen weggelegd. Afijn, op latere leeftijd werd je toch wel bewust dat de Sint 353 keer in twee weken aanmeert met zijn stoomboot en de baard vaak aangeplakt is en dat zijn paard nooit een examen daklopen heeft gedaan.
Vaak wordt op dit moment, zo rond groep 6, het surprisetijdperk ingeluid. Het tijdperk van in beton gegoten cadeau’s, vieze stroopmengsels en zaagsel. Vaak was dan het bedenken, maken en uitpakken van de surprise nog leuker dan het cadeau zelf. Hoe moeilijker het cadeau was uit te pakken, des te beter was de surprise gelukt. Er was zelfs een jaar in mijn schooltijd dat alle surprises hetzelfde eruitzagen, allemaal een vuilniszak met troep. Het ging er niet eens meer om wie de mooiste had gemaakt, ieder had z’n eigen vuilniszak met tussen de houtsnippers, glaswol, stroop, ontbijtkoek, papier-maché en snelcement ergens een cadeau. En wie de smerigste had gemaakt was voor de rest van het jaar dé Popi-jopi van de klas.  Jammer was wel dat je de troep altijd moest opruimen en dat wanneer je moeder vroeg wat voor (mooie!) surprise je dit jaar had gekregen, je altijd moest antwoorden: “Een zak troep”.

En eigelijk kunnen we tegen God ook niets ander zeggen, wanneer hij ons vraagt wat we in ons leven hebben gepresteerd. Gelukkig ruilt hij de zak troep om voor een mooie Surprise die heel makkelijk open te maken is, zonder vieze rommel er omheen.