Er is bij ons in het dorp een jongen van 16 overleden. Aangereden door een auto…op slag dood…Heel ons dorp wordt stilgezet door deze ene jongen. Op de begrafenis is het enorm druk. Deze jongen was enorm geliefd door alle mensen om hem heen.

Op mijn werk praat ik erover met een collega. Uiteindelijk hebben we het ook over God en krijg ik de gevreesde vraag naar m’n hoofd geslingerd;   ‘Waarom doet God zoiets!?’
Het blijft stil…… Ik zou me zo graag willen verdedigen, …maar ik weet het echt niet meer… Ik weet niet hoe….
Ik kende de jongen dan wel niet, maar ik ben net zo ontzet en geraakt hierdoor als de mensen om mij heen. Ook ik snap God niet. Hij was nog zo jong. Hij had nog zo’n mooi leven voor zich. Wat is dan het nut hiervan?!

Uiteindelijk zeg ik tegen haar; ‘ik weet het ook niet. Het frustreert mij ook. Maar God heeft hier een bedoeling mee, al weten we nu nog niet wat dat is. Dat weet ik zeker!’
Dat weet ik zeker?...Weet ik dat wel eens zeker? Zou ik dit nog kunnen zeggen als mijn zus daar in een kist word weggedragen? ‘Ja, dit is Gods plan, het is goed zo?’ Zou ik zo reageren?
Waarschijnlijk zou ik boos zijn, zoals ieder mens zou zijn. Zou ik me afvragen waarom God ons dit allemaal aan doet. Logisch,… maar zou ik Hem er voor haten? Een risico dat de halve wereld neemt en waar ze ook in blijven hangen?
Of zou ik mijn zekerheid terugvinden in Gods armen en eigenlijk jaloers moeten zijn op diegene die God bij zich heeft geroepen…?!

Ik weet niet wat ik zal kiezen, maar ik hoop dat als het binnen ons gezin ooit zo ver zou komen ik de juiste keuze zal maken.