In een veel te drukke week, na een onbegrijpelijke economieles waagt mevrouw economie het nog om 4 grote opgaven op te geven. Zuchten kijken Laura en ik elkaar aan en zeggen tegen elkaar: “heb jij ook zo’n zin in de hemel?”
De grap is alleen dat ik in die drukke tijden God vaak buiten beschouwing laat.
Heel soms komt Hij terug, in het verlangen naar rust.

Nu is het bijna kerst en het is koud. Persoonlijk vind ik kerst een beetje een maf feest. Mensen halen bomen in huis en het hele jaar discussiëren we over spaarlampen maar met kerst maakt het allemaal niks meer uit, sterker nog we behangen zelfs de tuin met lampjes! En zelfs rond kerst hebben we het voor elkaar gekregen om het druk te hebben. Wat eten we met kerst? 1e kerstdag bij jouw ouders en 2e kerstdag bij mijn ouders? Wat moet ik nu weer aan en welke kleur ballen moeten er in de boom?
Vragen waar je je druk om kunt maken.

Maar waar gaat het feest nu eigenlijk om? Ik kan maar op 1 antwoord komen: liefde! En dan bedoel ik niet eens de liefde van je familie of van je vrienden. Ik bedoel liefde van God. Een God die mij zo ontzettend lief had dat hij mij wilde redden en daarom zijn Zoon in een koude stal geboren liet worden. Een stal zonder kerstboom, kerstverlichting of gourmetset. Sterker nog, Hij heeft die zoon zelfs gestuurd voor mij! Om God beter te leren kennen door die Zoon en zelfs om mijn fouten weg te nemen door die zoon te laten sterven.

Als ik bij die ongelofelijk grote liefde stil ga staan denk ik soms: waar ben ik dan allemaal mee bezig? Waarom ben ik dan zo druk met allerlei (on)zinnigheden maar schenk ik nauwelijks tijd aan Degene die het meest van me houdt? Waarom laat die God me soms zo koud? Aan Hem ligt het niet. Hij houdt altijd evenveel van me. Hij laat me nooit in de kou staan, een liefde zonder stroomstoringen.

Nu ik nog…

Laat ik me in deze koude, drukke tijd warmen door zijn liefde? Vind ik mijn rust echt bij Hem?

En jij?