Tweehonderd doden. Honderden gewonden. En kilo's angst.
In enkele woorden het resultaat van een paar geplaatste bommen. Op het moment dat we hier in Nederland drie minuten stilte houden, spoken er allerlei vragen en beelden door m’n hoofd. Buiten zie ik een ambulance met alarmlichten aan, staan te wachten voor het verkeerslicht. Hoe zou dat er in Madrid uit hebben gezien?

En ik vraag me af, of de personen die de aanslag hebben gepleegd een voldaan gevoel zouden hebben. “Wat een geweldige prestatie hebben we hier geleverd!” Zouden ze dat tegen elkaar gezegd hebben?

Als ik later op Rotterdam Centraal Station loop spookt er weer van alles door me heen. “Zouden al die mensen die hier nu lopen ook angst hebben?” En: “Ben ik zelf eigenlijk bang?”

Ik ben eigenlijk nooit echt bang om dood te gaan. Waarom zou ik ook? Ik ben blij dat ik mijn onzekere leventje één zekerheid heb. En dat is, dat ik na mijn leven hier op aarde, vol geweld, ellende en oorlog, een veel mooier leven krijg, bij God, mijn Vader in de Hemel.

Ik vervolg mijn weg over Centraal Station en denk: "Waarom blijven al die mensen met die zware lasten lopen?"