God heeft mij al op vroege leeftijd duidelijk gemaakt dat Hij echt bestaat en vol liefde is. Ik was het derde kind van 5 kinderen en er zou in ons gezin een 6e kindje komen. Ik was 11 jaar en oud genoeg om alles goed te beseffen. Ik zou allerlei leuke dingen eindelijk mogen doen, oppassen, de fles geven, lekker wandelen en het belangrijkste voor mij, het kindje mocht ik bij de doop de kerk in dragen. Ik verheugde me op de geboorte maar na 5 weken in het ziekenhuis gelegen te hebben baarde mijn moeder na 24,5 week al een klein kwetsbaar kindje. En toch, wat was ik trots. Wat hadden we gebeden voor de gezondheid van mijn broertje. Twee weken voordat hij naar huis mocht komen overleed hij, hij is drie maanden oud geworden.

Nu denk je, hoe kan je God dan aanvaarden? Als Hij je zoveel leed aan doet? Hoe kan je dan geloven? En toch, dat was het begin van mijn snel groeiende geloof. God liet mij zien dat Jos alle ellende van deze wereld niet hoefde mee te maken, hij mocht gelijk bij God komen. Mijn andere broertje zei het zo mooi: 'Waarom zijn jullie aan het huilen, Jos viert toch feest bij de HEERE? Lekker taart eten en slingers, dat is toch mooi?'

Ik was nog een kind, maar heb van een kleuter geleerd om te geloven als een kind. Het verdriet is er nog elke dag, ik vergeet dat kleine ventje nooit. Wat had ik graag nu kunnen vertellen dat hij een gezonde peuter was van 6 jaar, maar het mocht niet zo zijn. Ik heb geleerd vertrouwen in God te hebben. Ik heb voor Hem gekozen, want bij Hem ben je geborgen.

Als je het leven soms (of vaak) niet snapt, dan zie je eigenlijk een borduurwerk vanaf de achterkant. God ziet de voorkant, Hij zorgt dat het af komt, en als het afkomt zal je zien waarom die draadjes zo'n zootje leken. Ooit, op Gods tijd, kan ook jij de voorkant zien, de nieuwe hemel en aarde.