Waarom geloof ik in een God die de aarde heeft geschapen? Waarom geloof ik in een God die zich laat doden om de mensen te redden? Waarom geloof ik in dingen die ik niet kan zien?

Doe ik dat, omdat ik gek ben? Doe ik dat, omdat ik mezelf voor de gek houd? Doe ik dat voor de “zekerheid”? Doe ik dat, omdat het me met de paplepel ingegoten is?

Of… Doe ik dat, omdat het de enige mogelijkheid is die ik zie? Doe ik dat, omdat ik voel dat het waar is? Doe ik dat, omdat een leven zonder God voor mij doelloos is? Doe ik dat, omdat de natuur te mooi in elkaar zit om toevallig te zijn ontstaan? Doe ik dat, omdat de Evangeliën van het Nieuwe Testament te waarheidsgetrouw zijn om als sprookjes naast me neer te leggen? Doe ik dat, omdat ik teveel besef dat de aarde een redder nodig heeft? Doe ik dat, omdat ik gewoon niets anders meer kan?

Waarom ik het doe, maakt mij eigenlijk niet uit. ALS ik het maar doe! Daarom heeft mijn leven zin. Daarom is het voor mij de enige mogelijkheid. Daarom is het voor mij gewoon waar. Ja, ik kan gewoon niets anders meer dan geloven in een God die de aarde geschapen heeft. In een God die zich heeft laten doden om de mensen (inclusief mezelf) te redden. Ook bij twijfels besef ik dat ik niet meer zonder het geloof in God kan.

Ik geloof gewoon, omdat ik geloof!