Verrast door het donker. Naast de vage lijnen van drie kruizen op de berg valt niks meer te zien. Opgewonden gefluister klinkt overal om me heen. Ik ben op mijn hoede voor wat er gebeuren zal.

Maar er gebeurt niets.
“Hoelang houdt dit plotselinge donker nu al aan?
Een uur? Twee dan?
Of zelfs drie misschien?”

Opeens is het licht weer terug. Mijn ogen doen pijn van de plotselinge verandering.
De man aan het kruis schreeuwt het uit. De aarde beeft. Rotsen splijten. Wolken drijven in hoog tempo over. Stof waait op. Overal om me heen is rumoer en klinken angstige kreten. Mensen hollen in paniek de berg af. In de chaos zoek ik mijn officier. In een flits zie ik de man aan het kruis nog even omhoog kijken en dan laat hij zijn hoofd zakken. Dan zie ik hem. Mijn officier. Hij kijkt naar het kruis en als ik bijna bij hem ben… valt hij op zijn knieën en roept iets over de ware “Zoon van God”.
Ik grijp hem bij zijn arm en zie zijn rood doorlopen, angstige ogen. Zonder iets te zeggen, trek ik hem op en hol de rest achterna de berg af. Terug naar de stad. Weg van dit bizarre gebeuren.

Het is enkele uren later. Het beven is gestopt. De rust is terug, maar er heerst een opgewonden sfeer in de barakken. Langzaam en vermoeid loop ik naar de wasplaats. Terwijl ik mijn handen was, zie ik in de spiegel de bloedspetters op mijn voorhoofd. Ik heb al heel wat kruisigingen meegemaakt, maar deze was toch wel heel speciaal. De manier waarop hij naar me keek voordat ik de spijkers door de palm van zijn hand sloeg. Die plotselinge donkerte. De officier die door zijn knieën ging. De chaos.

Ik was mijn gezicht en spoel die gedachten weg. Verleden tijd. Die zogenaamde Jodenkoning was zeker Gods Zoon niet. Hij is doodverklaard en door één of andere Jood begraven. De problemen zijn voorbij. De Joden zijn weer rustig. De herinnering aan vandaag is het enige wat er nog is.

Het is een dag later als ik zuchtend door de straten van Jeruzalem loop.
De avond is al gevallen. Er gaan verhalen de ronde dat die gekruisigde na drie dagen weer op zou staan. Opstaan uit de dood. Stel je voor. Maar om meer onrust te voorkomen moet het graf bewaakt worden. Constant. En dat is de reden dat ik nu op weg ben naar de hof waar hij ligt. Ik dacht dat alles over was, maar nee…
Als dat Jodenvolk na die drie dagen dan maar tevreden is als ze zien dat “Gods Zoon” nog steeds dood is.

In de hof is het stil…
Een zachte bries waait langs me heen...
Het schijnsel van de maan werpt schaduwen op de grond.
Ik zie de dansende vlammen van het vuur bij het graf al opdoemen.
De bewaker ligt te slapen. “Zie je wel, hier gebeurt niets. Het graf is verzegeld en er is niemand die zo’n grote steen weg krijgt.”

Ik los de wacht af en ga tegen een boom bij het vuur zitten. Al kijkend naar het graf vraag ik me af wat die man toch had, dat het hier toe moest leiden?
Die kruisiging van afgelopen vrijdag heeft me aan het denken gezet. Sindsdien heb ik wat meer kennis opgedaan van de hele situatie. Die Jezus claimde de Zoon van God te zijn en beweerde dat Hij hier was om de Joden te verlossen.
Althans, iets in die zin.
Toch heeft heel de situatie iets raars. Geen idee wat, maar ergens klopt dit weekend niet. Het is anders. Plots zie ik een grote, witte duif op de steen voor het graf. Het lijkt net alsof het dier me aankijkt. Vreemd. De meeste vogels slapen wel op dit uur.
Slapen? Goed idee. Er gebeurt hier toch niks meer. Ik zak wat onderuit en trek mijn mantel stevig om me heen en val weg in een diepe slaap.

Gapend word ik wakker. Ik lig in bed. Mijn eigen, vertrouwde slaapplek. De vorige dag heeft me gebroken. Na die wacht ben ik nog naar de stad gegaan voordat ik mijn bed opzocht. Langzaam loop ik richting de eetzaal en wordt haast omver gestoten door een voorbij hollende soldaat. Verbaasd kijk ik rond als ik zie dat het bijzonder rustig is in de eetzaal. Terwijl ik het brood op mijn bord leg, vraag ik de bakker wat er aan de hand is. Half slapend loop ik verder en in mijn roes bereiken de laatste woorden van de bakker mij…

“…schijnt dat die Jezus, van vrijdag, dat die weg is.”

Opeens ben ik klaarwakker. En na gister wil ik maar één ding,… naar de hof van Arimatea, naar het graf van Jezus!
In looppas ga ik door de straten van Jeruzalem tot ik plots een groep soldaten tegenkom.
“Stop maar met hollen hoor!” roepen ze. “Hij is echt weg! En we kunnen hem nergens vinden! Zijn volgelingen zullen hem wel gestolen hebben!”
Langzaam loop ik verder en wacht tot de soldaten uit het zicht verdwenen zijn.
Gelijk versnel ik mijn pas weer. Ik wil het zelf zien.

Eenmaal in de hof gekomen merk ik dat veel soldaten al zijn uitgekeken op het mysterie van de verdwijning van Jezus. De meeste gaan weer terug naar het hoofdkwartier. Ik ben een van de weinigen die nog richting het graf gaat.

Als ik het graf nader zie ik dat de grote steen die de ingang afdekte weggerold is.
Het zegel verbroken. Ik kijk naar binnen en naast wat doeken op de grond, is het graf  inderdaad leeg. Ik kijk om me heen, maar zie niets raars. Alles is rustig.
Wat kan er gebeurd zijn?
Zou het echt?
Vannacht was ik in een opleving de stad ingegaan. Geleid door mijn nieuwsgierigheid.
Ik wilde meer weten over die Jezus. Met moeite heb ik een volgeling van die Jezus kunnen vinden. Hij heeft me veel verteld over Jezus. Over zijn werk. Over God, Zijn Vader…. Zijn Liefde!

God heeft de wereld geschapen. De wereld…en jou!
Geschapen om een geweldig leven te kunnen leiden. Maar je zegt “Nee” tegen dat geweldige leven wat Hij je biedt.
Je zegt “Nee” door dingen te doen. Dingen die helemaal niet geweldig of mooi zijn. Dingen waarmee je jezelf of anderen naar de verdoemenis helpt.
Je doet dingen waar je anderen pijn mee doet.
Je doet dingen die slecht voor je zijn.
Je liegt. Je steelt. Je gebruikt anderen. Je bent egoïstisch.
Misschien lijkt het nog wel mee te vallen…
Lijkt, maar als je eerlijk bent… niks daarvan is iets om trots op te zijn.

En die dingen. Die slechte dingen… daar houdt God niet van.
God geeft je zoveel mogelijkheden… mogelijkheden op een mooi leven.
En je benut die mogelijkheden zo weinig. Je slaat ze in de wind… Je kiest je eigen weg!
En dat gedrag… dat gedrag, dat doet God pijn. God geeft je iets… en je doet er niets mee. Je wuift het weg…

Hij zou je daarvoor moeten straffen. Keihard straffen.
En dat zou iets verschrikkelijks worden. Je negeert tenslotte God!

Maar… God houdt van je. Hij wil je niet zo’n verschrikkelijke straf zien ondergaan.
En daarom, omdat Hij van jouw houdt! Van jou! Daarom laat hij zijn enige Zoon die straf ondergaan. Zijn Zoon Jezus offert hij op. Voor jou…

Jezus, totaal onschuldig, ondergaat God’s straf in jouw plaats.
Hij is degene die jou redt, redt van een straf die je zelf niet aan kan.

...

Wat is liefde? Dat je van iemand houdt.
Ware liefde is dat je zo van iemand houdt dat je bereid bent alles wat je hebt op te geven voor de ander. Alles… dus ook je eigen leven.

Dus… wat Jezus voor jou deed, dat was uit liefde. Hij had alles voor jou over… alles, omdat Hij van je houdt!
God houdt van je!
Wat je ook doet, God is er niet blij mee misschien. Maar hij houdt van je!
Wat je ook doet, zegt of denkt… God houdt van je.
Hij houdt van je. En er is niets, maar dan ook helemaal niets dat jou kan scheiden van Gods liefde voor jou!

En zo’n liefde… die vraagt erom om beantwoord te worden.
En dat is… waarom ik Jezus volg. Hij houdt van mij en ik wil die liefde beantwoorden.

Ik kijk om me heen en merk dat alleen ik ben overgebleven in de hof.
Een zachte wind steekt weer op. Een vogel zendt zijn tonen de wereld in.
Ik kijk omhoog en zie boven me een grote witte duif. Hij cirkelt daar precies boven mij. Is dat nu weer diezelfde?
Plots merk ik dat er iemand bij me is komen staan. Ik kijk op en zie hem.
Bewegen lukt niet. Ik herken hem… drie dagen eerder keek hij me met diezelfde blik aan…

Hij zet een stap dichterbij en legt Zijn Hand op mijn schouder.

“Wees niet bang, ik hou van je.”